தமிழரசுக்கட்சி மக்களால் நிராகரிக்கப்படுகிறதா?

(திருமலை நவம் )

‘திருந்தாத உள்ளங்கள் இருந்தென்ன இலாபம்’ இந்தப் பாடலை இப்போது ஞாபகப்படுத்துவதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன.

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான சர்வதேச தினம் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை யாழ்ப்பாணத்தில், கிளிநொச்சியில் அமைக்கப்பட்ட வேலணையில் தமிழ்த் தேசியத்தின்பால் அதிக பற்றுக் கொண்ட அரசியல் தலைவர்கள், மதத்தலைவர்கள், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், புத்திஜீவிகள், கட்சிகளின் போராளிகள், பெற்றோர்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவுகள் எனப் பலரும் கலந்து கொண்டனர்.

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான தினத்தில், வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் யாழ்ப்பாணம் தந்தை செல்வா அரங்கில் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை (30.08.2026) நடைபெற்ற இந்த மாநாட்டில் இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்கள் எவரும் கலந்து கொள்ளவில்லை என்பது தேசியத்தின் பால் பற்றுக் கொண்ட பலருக்கும் பலத்த ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் செய்தியாக இருந்திருக்கிறது.

இந்த மாநாட்டில் தாங்கள் ஏன் கலந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கான காரணத்தை, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் சி.வி.கே. சிவஞானமும், பொதுச் செயலாளர் எம்.ஏ. சுமந்திரனும் ஓர் அறிக்கையாக வெளியிட்டிருந்தனர்.

அந்த அறிக்கையில், “இவ்வளவு வெளிப்புற அமைப்புக்கள் தனித்தனியாக நிகழ்ச்சிகளை ஒழுங்கு செய்துள்ளன. எந்தவொரு அமைப்பினரும் நமது கட்சி சார்பு கலந்துரையாடல்களையோ, குறித்த நிகழ்வு தொடர்பான ஒழுங்குகளையோ எமக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை. நாம் எதற்கும், எவராலும் அழைக்கப்படாமல் இருந்தாலும் எத்தகைய அமைப்பு நடத்தும் நிகழ்விலும் கலந்து கொள்வதில்லை” எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

‘நீதிக்கான நீண்ட பயணம்’ எனும் தொனிப்பொருளில் இடம்பெற்ற இந்த மாநாட்டில் விசேட அதிதிகளாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான ஐக்கிய நாடுகள் பணிக்குழுவின் உறுப்பினர் அனா லொரேனா டெல்காடிலோ போய்ஸ் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமைகள் தொண்டு நிறுவனமான ஸ்மிருதி சிங்கும் கலந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

உண்மைத் தன்மையோடு நோக்குவோமானால், இது சர்வதேசத்தின் கவனத்தை ஈர்க்கும் மிகப்பெரிய நிகழ்வாகக் காணப்பட்டது என்று கூற வேண்டும். காணாமல் போனோர் விடயத்தில் இவ்வாறு சர்வதேச மட்டத்திலான ஒரு மாநாடு நடத்தப்பட்டமை, அதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் உலக அமைப்புகளின் உயர் அதிகாரிகளும் கலந்து கொண்டு உரையாற்றியமை என்பவை நீதிக்கான போராட்டத்தில் ஒரு திருப்புமுனை மட்டுமல்ல; உலக அரங்கில் இப்பிரச்சினையை அறியப்படுத்துவதற்கும் மக்களின் போராட்டமாக்குவதற்கும் உதவியிருக்கின்றன.

இந்த மாநாட்டில் உரையாற்றிய ஐக்கிய நாடுகள் சபை பிரதிநிதி, அங்கு காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான முறையான நம்பகரமான ஆதாரங்கள் உள்ளபோதிலும் அரசு அதிகாரிகள் அவற்றை மறைத்துள்ளதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்றும், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான உண்மை கண்டறியப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

இது ஒரு புறமிருக்க, இந்த மாநாடு தொடர்பிலோ போராட்டங்கள் தொடர்பிலோ தங்களுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை, கலந்துரையாடப்படவில்லை என தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவரும் செயலாளரும் மாநாட்டு வகையில் நடந்துகொள்வது தமிழ் மக்களின் பிளவு ஏற்பட்ட கட்சி இது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

யார் இருந்தாலென்ன, இந்த நிகழ்வை ஒழுங்கு செய்த தரப்பினர் செய்தது மக்கள் தரப்பு என்றே கூற வேண்டும். மிகத் திட்டமிட்ட முறையில் இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியை புறக்கணிக்கும் ஒரு சதியென்று எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி நேரடியாகப் பெயர் மழைக்கு முன்னதாக ஒரு காரணம் அல்ல. வடக்கு, கிழக்குத் தமிழர்களின் அரசியல் மற்றும் சமூக உரிமைகளைப் பெறுவதற்காக பல தியாகங்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் மத்தியில் முதல் முதல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒரு கட்சி.

1956–1958ஆம் ஆண்டுகளில் இலங்கை அரசியல் தலைமைகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட இன ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகவும், 1961ஆம் ஆண்டு சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம், 1972 புதிய குடியரசு யாப்புக்கு எதிரான போராட்டம், 1973இல் கலைக்கழக தாபகத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகள், 1976 வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம், 1985 திம்பு பேச்சுவார்த்தைகள், தொடர்ந்து தமிழ் முரண்பாட்டின் இலங்கை அரசுடனான சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள், சர்வதேச சந்திப்புகள் என எக்காலத்திலும் அவை மக்களுக்காகக் குரல் கொடுத்த ஒரு கட்சியாக இருந்துள்ளது.

தற்போதுள்ள தமிழரசுக் கட்சியின் செயற்பாட்டாளர்களோ தனிப்பட்ட முறையில் அபிப்பிராய பேதங்கள், முரண்பாடுகள், கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் வடக்கு, கிழக்குத் தமிழ் மக்களின் ஐக்கியத்தை உடைக்கும் வகையில் நடந்துகொள்வது தமிழ் மக்களின் பிளவு ஏற்பட்டதாகவே பார்க்கப்படும்.

ஒரு பொதுவான கொள்கையின் கீழ் ஒன்றுபட முடியாமல், வெறும் ஆயுத முனைப்பை முன்னெடுத்து பிரிந்து நிற்கின்ற காரணம் ஏன் ஏற்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தமிழரசுக் கட்சியை உதாசீனப்படுத்தும் நோக்கில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் சங்கத்தினர் நடந்துகொண்டார்களா என்பதை நாம் அடிப்படையிலிருந்து ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் தமிழரசுக் கட்சியின் மீது மக்களுக்கு நம்பிக்கையின்மைகளும் அதிருப்திகளும் வெறுப்பும் வளர்ந்துள்ளதா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

அண்மைக்கால தேர்தல் பெறுபேறுகளை எடுத்துக்கொண்டால், ஒரு காலத்தில் வடக்கு, கிழக்கிலுள்ள 29 ஆசனங்களில் 22 ஆசனங்களைச் சுவீகரித்த கட்சியான தமிழரசுக் கட்சியின் தற்போதைய யதார்த்தம் வேறு.

உண்மையில் இந்தப் போராட்டத்தைத் தலைமை வகித்து நடத்துவதற்கே வேண்டியவர்கள் தமிழரசுக் கட்சியினர். தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பெறுவதற்கும் தமிழ்த் தேசியத்தை வென்றெடுப்பதற்கும் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமையே வழிகாட்ட வேண்டிய நிலையில் உள்ளது.

1972ஆம் ஆண்டு தமிழ் விடுதலைக் கூட்டணி உருவாக்கப்பட்டபோது தலைமைக் கட்சியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கட்சி இது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை ஐந்து கட்சிகளின் கூட்டாக விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் உருவாக்கியபோதும், தமிழரசுக் கட்சி தலைமைக்கட்சியாக இருந்தது.

கூட்டமைப்பு உடைந்த பின்னர் எவரையும் குற்றம் சாட்ட முடியாது. ஏனைய கட்சிகளும் தங்களது அழுத்தங்களைக் கொண்டார்கள். கூட்டமைப்பை ஒரு தேசியக் கட்சியாகப் பதிவு செய்வதென கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் கூறிய பிரயத்தனங்கள் எடுத்தபோது அது மறுதலிக்கப்பட்டது. ஆயுததாரிகள் யார் இருந்தாலும் ஜனநாயக வழிக்கு வந்த கட்சிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டிய நிலை இருந்தபோதும், தமிழரசுக் கட்சியின் முன்னாள் தலைவர் சம்பந்தன் இதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

தமிழரசுக் கட்சியின் வெற்றிக்காலம் உள்நாட்டுப்போர் 2023இல் முடிவடைந்ததன் பின்னர் சாவுமணி அடிக்கப்பட்டது. கூட்டமைப்பு தொடர்ந்து இயங்கியிருக்குமானால் இதனைப் போட்டியிட்டிருந்தால் கூட்டமைப்பு ஓரங்கட்டப்படும் நிலை உருவாகியிருக்க முடியாது.

‘மக்களின் மனநிலையைப் பலப்படுத்த வேண்டும்; மக்களின் சபையின் ஆட்சியமைப்பை உயர்த்த வேண்டும்’ என்ற எண்ணத்தில் ஒருவர் இறக்கப்பட்டார். முடிவில் நடந்துகொண்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எட்டிக்குப் போட்டியாக ஒரு கட்சியை உருவாக்கியதுதான் மிச்சம்.

மற்றும் கிழக்கு திரும்பிப் பார்ப்போமானால் கட்சி சிறிதும் அபாயத்தை நோக்கி நகர முற்பட்டது மட்டுமல்ல. வடக்கைப்போல் பல கட்சிகள் உருவாக சிலர் துப்பிட்டார்கள். கூட்டமைப்பின் தலைவரையே தோற்கடிக்கக் கூடிய நிலைக்கு கட்சியினரே மக்களுக்கு வெறுப்பையும் விரக்தியையும் ஏற்படுத்தினர்.

2012ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு 11 ஆசனங்களைப் பெற்றிருந்தபோதும், ஆட்சி அமைப்பை 7 ஆசனங்கள் கொண்ட கட்சிக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்ததன் காரணமாக கிழக்கு மாகாண மக்கள் மத்தியில் அதிருப்தியும் ஆதங்கமும் மலிந்தது.

இதன் எதிர்விளைவாக 2024ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் வடக்கு, கிழக்கில் ஜே.வி.பி.யின் ஊடுருவல் கட்சிக்கு சவாலாக மாற்றமடைந்ததை அவ்வளவு இலகுவில் கட்சி கொண்டுசெல்ல முடியாது.

எங்களுடைய காலத்தில் தமிழரசுக் கட்சி வளர்ச்சியில் கட்சிக்கான ஆட்சிக்குழுவினரைத் தெரிவு செய்யும் விடயத்தில் கட்சியின் ஜனநாயக முடிவின் பிரகாரம் தலைவர், செயலாளர் மற்றும் உறுப்பினர்கள் தெரிவு இடம்பெறும். ஆனால் 2024ஆம் ஆண்டு கட்சித் தலைவர் தெரிவுக்கு எதிராக நீதிமன்றம் நாடப்பட்டது. இதற்கான நீதிமன்றமானது வேடிக்கை காட்டியுள்ளதா, நிராகரிக்கப்படுகிறதா என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

வேட்பாளர்களைத் தெரிவு செய்வதில் காணப்படும் குறைபாடுகள், மக்கள் தேவைகளை உணர்ந்து செயற்படாமை, யுத்தத்தின் பின் வடகிழக்கு மக்களின் வாழ்வாதாரமும் அபிவிருத்திகளையும் பொருட்படுத்தாமல் எடுத்துச் செல்வதிலும் காட்டப்பட்ட அசட்டையினால், இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி மக்கள் மத்தியில் கட்சியாக ஆதரவு பெறுவதற்கு பல பக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை இந்த மாநாடு உணர்த்தியிருக்குமென்று நம்பலாம்.

சர்வதேச பெறுமானமும், அர்ப்பணிப்பும், நீண்ட அனுபவமும் ஆளுமையும் கொண்ட கட்சியை காப்பாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் தமிழ்த் தேசியத்திலுள்ள அனைவரையும் சேர்ந்தது என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.